Sint Annaparochie, 15 mei 2020    

Net piipje mar wurkje, dat is it motto wurden

Pytsje Ladenius

Ze is de nuchterheid zelve: Pytsje Ladenius (56) uit Stiens. Als evver eerstverantwoordelijk verzorgende is ze eigenlijk altijd op de groene gang te vinden, de plek in Beuckelaer die de afgelopen maanden behoorlijk hard door het coronavirus werd getroffen. Vijf bewoners op de gang kampten met een besmetting.

Andr Horjus

"Gewoan pech", denkt Pytsje. "Der binne ek kollegas troffen. Dy wurken op ferskate fdielings." Het heeft zeker indruk gemaakt, maar Pytsje is gezegend met een opgeruimd karakter. Slapeloze nachten heeft ze niet gehad.

Pytsje wil het niet geheel uitsluiten "jo witte it net" maar ziet ook niet direct wat de nazorg, die nu vanuit het zorgcentrum wordt aangeboden, voor haar zou kunnen betekenen. Volgende week beginnen de sessies waarbij Pytsje en collegas in kleine groepjes mogen aangeven hoe ze de afgelopen, spannende tijd hebben ervaren, maar Pytsje is stress thuis altijd snel kwijt: "Even in blokje om en it is wer klear. Jo moatte de dingen ek net moeiliker meitsje dan se binne."

Toen het virus in maart binnendrong, waren de nieuwe zorgteams in Beuckelaer net samengesteld. Die zouden tot nog betere kwaliteit moeten leiden. Pytsje weet nog goed hoe directeur Atje Tadema-Postma het destijds verwoordde: "Atje sei: Wy hawwe lekkere sop, mar dy kin noch folle lekkerder. Wy hienen doe allinnich noch gjin idee wat s te wachtsjen stie."

In ieder geval heeft Pytsje, juist op de groene gang, een sterk saamhorigheidsgevoel ervaren. "Wy binne ticht nei inoar tagroeid, miskien ek omt wy fsletten wienen fan de rest fan it soarchsintrum." Noodgedwongen veranderde volgens Pytsje de werkmentaliteit.

"Net piipje, mar wurkje, dat is it motto wurden. We sieten earder mear fst yn strukturen, rigeltsjes, wurkfspraken. Oer pauzes bygelyks. Dy hawwe wy foar in diel loslitten en dat wurke as in tierelier."

Het strenge regime werd zon twee weken geleden opgeheven, nadat de groene gang door de huisarts coronavrij werd verklaard. Pytsje en haar collegas hoeven sindsdien niet meer in de zweterige beschermjassen rond te lopen.

Bewoners mogen weer vrij bewegen in huis. Holst Meijer bijvoorbeeld, uit aflevering 2, kan weer even bijpraten met zijn buurman Gerrit Sinnema. Iedereen is opgelucht, weet Pytsje. "Dan sjochst dat se inoar wer efkes by de hn pakke. Sa bliid. Dat mei fansels net, mar ik snap it wol. Se wienen dbbel isoleard, dbbel iensum omt se harren keamers net ferlitte mochten. Ik haw in protte stil ferdriet sjoen, mar dat sille de bewenners sels net sa gau sizze. No meie se wer de gong op. Even nei de brievenbus. Stiest der oars net by stil hoe belangryk soks foar de minsken wze kin."

Dan sjochst dat se inoar wer efkes
by de hn pakke. Sa bliid

De apathische blik in de ogen van bewoners die het zwaarst getroffen waren, staat Pytsje nog helder voor ogen. "Neffens de hsarts koest it fergelykje mei in delier. Se wienen ferward. Wy mjitten in hiel leech suurstofgehalte, mar sels fielden se net dat se sa benauwd wienen."

Wat vooral indruk maakte was het eenzame overlijden van een bewoner op de groene gang. Geen familie rond het bed. Alleen Pytsje. "Net eltsenien doart it oan om dr by te wzen", legt ze uit. "Dat begryp ik hiel goed. Dan is dat it lste watsto as fersoargende dwaan kinst. De hn fsthlde. In musykje derby miskien. Ik bin net gau emosjoneel, mar op san momint rekket it my wol. Wat as it myn mem west hie?, tink ik dan. Warme soarch, yn de lste fase fan it libben. Dr giet it om."

Bron: Leeuwarder Courant