Zeg 'Afrika' en de gemiddelde Nederlander denkt aan honger, dood en aids. "Maar Afrika is zoveel meer", vindt Minne Bonnema uit Vrouwenparochie. Samen met twee vrienden rijdt hij over het continent in de 'Doutzen Cruiser', een afgeragde oude camper. "Wij zijn arrogant genoeg om te denken dat onze reis een verschil gaat maken", schrijven de mannen op hun weblog. Een verslag van drie nieuwerwetse idealisten.

Door Jantien de Boer

Ze noemen zichzelf the three lefthands, de drie linkerhanden, maar ondertussen krikken ze om de haverklap hun camper op, brengen ze Afrikanen computervaardigheden bij en zetten ze een vrijwilligersproject op bij een blindenschool in het Keniase Thika.

Minne Bonnema (26), Henk Rigter (25) uit Oudeleije en Marten (Mukkes) Mulder (24) uit Berlikum ondersteunen tijdens hun reis hulpprojecten en vragen succesvol aandacht voor Afrika. De drie worden inmiddels door honderden thuisblijvers in Nederland gevolgd.

In Kenia waren ze de afgelopen week getuige van een volksgericht. Uit het logboek van de 'linkerhanden', een verslag van Henk:

"We worden gestoord in ons gesprek door een kleine groep mannen die de hoek om komt. Een man loopt struikelend voor de groep uit, terwijl hij af en toe wordt geslagen met een twijg of een schop tegen zijn benen krijgt waardoor hij weer valt. Een dief, krijgen we van iemand te horen, en dat is hoe ze dat hier bestraffen. Eigenlijk zijn we het wel eens met dit stukje publieke vernedering. Zou in Nederland ook niet misstaan, vinden we, en alsof er niks is gebeurd, praten we verder terwijl we af en toe naar de menigte kijken."

HARDHANDIG

"Ondertussen begint de straf van de dief steeds meer op een openbare lynchpartij te lijken, wanneer de man letterlijk van de ene naar de andere kant van de straat wordt geschopt en geslagen. (...) Echt opstaan doet hij nu niet meer, maar dat geeft niet; de bende mannen tilt hem hardhandig overeind zodat ze hem daarna weer tegen de grond aan kunnen slaan, trappen of gooien."

"Een langsrijdende auto stopt en er stapt een man uit. Hij zoekt een mooie steen uit en loopt wat rond tot hij een mooie kans heeft om te gooien, tot grote vreugde van de groep mikt hij prima raak op het nog amper bewegende lichaam."

"Verbaasd kijk ik toe hoe het laatste oordeel voltrokken wordt. Ik wil wat doen, maar de passiviteit van de steeds groter wordende groep mensen verlamt ook mij. Iedereen kijkt, niemand doet wat. Verschillende krantenkoppen schieten door mijn hoofd, nooit begreep ik hoe mensen gewoon konden toekijken hoe Meindert Tjoelker werd doodgetrapt, nooit begreep ik hoe je niet kunt ingrijpen en nu gebeurt het mijzelf. Ik focus, herinner me dat ik verdorie voor een stichting bezig ben om Afrika te helpen en loop naar een guard toe, die ook gewoon toekijkt."

BULTEN

"'Shouldn 't someone call the police?', vraag ik. 'The police will only come when they can drag his corpse of the street. Less trouble', zegt hij. (...) Ik pak een fles water en loop naar de meute toe. (...) De dief is nog maar een jongen, zie ik wanneer ik mezelf naar hem toe buig, achttien jaar misschien. Zijn kaalgeschoren hoofd zit vol met bulten, zijn gezicht vol met bloed en de kleren die hij nog aan heeft, zitten vol scheuren waardoor zijn plekken en schrammen niet verborgen kunnen blijven."

"Het kost hem moeite bij bewustzijn te blijven, terwijl ik zijn hoofd omhoog til om de schade op te nemen. Ik spoel bloed van zijn hoofd. Door een gat in zijn hoofd zie ik het wit van zijn schedel. Ik heb nooit geweten dat dat echt kon."

"'That 's a good man', hoor ik iemand uit het publiek mompelen terwijl om mij heen telefoontjes worden gebruikt om eens mooi op de foto te zetten hoe die gekke blanke een neger aan het helpen is. (...) Ik hoor een van de rechters achter me vragen waar ik mee bezig ben. (...) Ik ben kwaad, gefrustreerd door de machteloosheid en vraag hem wie hij dan wel niet is om iemand half dood te trappen. Uit totale stupiditeit kraamt de man uit dat hij ook de politie had kunnen bellen. 'Verdomme', schreeuw ik nu, 'and why didn 't you do that? Een vrouw haalt me voorzichtig aan mijn schouder terug naar de jongen en samen met Minne dicht ik het gapende gat in zijn voorhoofd. Een vrouw duwt hem een paar shilling in de hand zodat hij de taxi naar het ziekenhuis kan nemen. (...) 'T.I.A', zeg ik tegen mezelf als ik mijn handen desinfecteer. This is Africa."