Sint Annaparochie, 26 mei 2011
Haar leven is mijn leven |
Ze hoeven niet zo nodig meer 'met de kop in de krant', had Hiltje door de telefoon al gezegd. 'Maar als er daardoor ook maar één nierdonor bijkomt, is het niet voor niets geweest.' Hiltje (58) lijdt aan een erfelijke nierziekte. 'Lang ging het goed', vertelt ze thuis in St.-Annaparochie, een rustig dorp niet ver van de Friese waddenkust. 'Maar na twintig jaar functioneerden mijn nieren nog maar voor 6 procent.' Dialyse, het spoelen van de nieren om de afvalstoffen te verwijderen, was niet meer tegen te houden. Gelukkig mocht ze de dialysemachine thuis installeren. Elke nacht sloot ze zich aan op het apparaat. 'Terwijl ik 's nachts sliep deed de machine het werk.' Moeilijke periode Dialyse is een geweldige uitvinding, maar blijft een lapmiddel, legt Hiltje uit. 'De behandeling wordt steeds langer en zwaarder. Ook de andere organen slijten. Op een gegeven moment houdt het op.' Het wachten was op een donornier. Elke nierpatiënt die dialyseert komt in aanmerking voor transplantatie van een nier van een overledene. Maar de wachtlijst is lang: gemiddeld vijfenhalfjaar. Echtgenoot Dirk, een kerngezonde vijftiger, wilde zijn vrouw zelf een beter leven geven door een nier af te staan. 'Ik had er niet de minste twijfel over', herinnert hij zich. Maar de hoop verdween snel: Dirks bloedgroep komt niet overeen met die van Hiltje. Haar lichaam zou de vreemde nier daarom afstoten. Het echtpaar beleefde een moeilijke tijd, waarin hoop telkens weer omsloeg in teleurstelling. Telefoontje De kansen voor Hiltje keerden definitief toen ze lazen over een nieuwe, experimentele transplantatie, waarbij een verschil in bloedgroepen geen obstakel meer was. Er volgde nog een taaie strijd over vergoeding van de kosten, maar op een dag kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje van het Universitair Medisch |
Centrum Groningen (UMCG). Hiltje zou een nier van haar man krijgen, ondanks het verschil in bloedgroep. Een week voor de operatie werd het bloed van Hiltje 'gefilterd': de antistoffen tegen Dirks bloedgroep A werden eruit gehaald. Het was een spannende tijd, maar toen de transplantatie achter de rug was, keerde de Friese nuchterheid terug. Hiltje: 'Zo zijn wij. Ik ben Dirk heel erg dankbaar en dat heb ik hem gezegd en geschreven, maar daar wil hij niets van weten. Door met het leven.' Zoon Dirk was na een week weer op de been en al snel weer te vinden in zijn eigen drukkerij, ooit van zijn grootvader en later van zijn vader. Hiltje werkt er een paar dagen per week op de administratie en een van de twee zonen, Gerard, is hoofdredacteur van het lokale weekblad dat Dirk uitgeeft: De Bildtse Post. Vlak voor de operatie interviewde Gerard de Jong zijn eigen hait en mim, zoals dat in het typische Bildtse dialect heet, over de nierdonatie. Waarom zijn vader een nier afstaat aan zijn moeder, vroeg hij. Dirk antwoordde zijn zoon: 'Hiltsy's leven is myn leven. Wij wille graag tegaar oud worre, dus doen ik dat.'
Bron: Bloedverwant, Stichting Sanquin bloedvoorziening
|